یک نقد و یک پیشنهاد در باب موقعیت کنونی و سردی فضای وب دگرباشان

خیلی وقته می خوام این رو بنویسم ( خیلی وقته می خوام خیلی چیزا رو بنویسم! ) ولی هر بار یه اتفاق پیش اومده و درگیر خودش کردمون و نشده.
چند وقت پیش سری به کوئیر لینک زدم و ازشون پرسیدم ملاک قرار دادن نشان هات (!HOT) در کنار اسم بعضی از وبلاگ ها چیه ( بیشتر منظورم این بود که وبلاگ هایی که نشان هات بهشون دادن دیگه غیر فعالند و این رو چک کنند ) که مدیر کوئیر لینک برام نوشت که بنا بر محتوای وبلاگها اون لوگو رو کنار لینکشون قرار می دن!. اومدم برم بگم اگر اینطور باشه پسر هات هات! حساب می شه و منظورتون از محتوا چی هست که دیدم کلا مکان لوگوهای هاتشون رو تغییر دادن و اتفاقا یک لوگوی هات هم کنار پسر قرار دادند.
بی تعارف می گم خوشحال شدم و افتخار می کنم. اما … ( بذارید اول یه خاطره بگم بعد! )

یادمه اولین وبلاگ هم احساسی که دیدم وبلاگ «دلبستگی های مردانه» بود که نمی دونم الان فعاله یا نه. تا جایی که یادمه این وبلاگ تاریخ تاسیسش بر می گشت به سال 2004 یا قبل از اون. نویسنده وبلاگ پسری بود به اسم آرش که توی اون سالها به سن الان من بود (اون موقع 23 سال داشت). هیچ وقت اون وبلاگ از یادم نمی ره. دوستش داشتم و از طریق لینکهاش با خیلی وبلاگ های دیگه و حتی خیلی سایتها آشنا شدم منجمله سایت « پی جی ال او » ( سازمان دگرباشان کنونی یا به قولی ایرکیو ) و نکته جالب و قابل توجهش همینه، سه سال پیش ما ده ها وبلاگ فعال داشتیم که آرش می تونست بهشون لینک بده و این در حالی بود که گستره دسترسی به اینترنت در ایران یک دهم الان نبود و حالا فقط با یک رجوع فردی مثل من که لینکستان وبلاگ هایی همچون «دلبستگی های مردانه» رو دیده به لینکستانی مثل خانه هنر کافیه تا آه از نهادش دربیاد.
نمی دونم چی شده که با وجود رشد نت در ایران ما انقدر پس رفت داشتیم ولی به نظرم یک دلیل نداشته باشه و بشه چندین علت براش در نظر گرفت که فکر می کنم برای شناختشون باید کار کنیم و این مهمه که بدونیم:

• چرا خیلی ها سکوت رو به بیان ترجیح دادن؟

• چرا زایش وبلاگ های جدید به این حد فاجعه بار رسیده و نسل نو! سکوت رو به گفتن ترجیح می دن؟

• چرا تا با یک بلاگر قدیمی از وبلاگ های دگرباش حرف می زنی شروع می کنه به آه و فغان؟

• چرا بیشتر همین هایی هم که الان هستن اغلب یک خط در میان! به روزند؟

• چرا اغلب وبلاگ های کنونی فقط اسم دگرباش رو به دوش دارند و خبری از مطالب مرتبط با دگرباشان روی اون وبلاگها نیست؟

• چرا …؟

به نظرم باید برای این سئوالها پاسخی یافت و تلاش کرد که پویایی رو به نت دگرباشان برگردوند چون اگر می خواییم باشیم و بدونن که هستیم هیچ جا بهتر و راحت تر از نت نیست.
البته چراهای دیگه ای هم تو ذهنم دارم که یه خورده نگاهشون با مسائل کلی بالا فرق می کنه و چندتا از اون چراها اینان:

• چرا یه بسیجی احمق به راحتی می تونه تو جمع بلاگرها هر غلطی دلش می خواد بکنه؟

• اصلا چرا باید بلاگرها مدام به دنبال گروه و دسته و جمع باشن و چه الزامی برای این هست؟

• چرا باید بیرون از دنیای مجازی رفت و این ترس بزرگ خیانت و گرفتار شدن رو به جان همه انداخت؟

• چرا خیلی ها این اشتباه رو کردند و می کنند که می خوان به وسیله دنیای مجازی ( که به اعتقاد من همه چیزش دروغه مگر خلافش ثابت بشه ) به یک عشق! برسند؟ ( نگید پس دوستی ها از کجا شروع بشه که به نظر من هرجایی بهتر از اینجا است و هر راهی بهتر از نت )

• چرا ما نمی تونیم یک گروه مجازی یکپارچه بدون حسادت و کینه! بسازیم و خودمون هم با خودمون مشکل داریم؟

• چرا ما اغلب خودمون و نهایت یکی دوتا دوستمون رو می بینیم و خودمون رو محدود و محدودتر می کنیم؟

• چرا بعضی از ماها حتی روی وبلاگهامون هم جواب دیگر بلاگرها رو نمی دیم و برعکس چرا بعضی ها از اون ورش میفتن و با یه سلام قرار ملاقات می خوان؟

• چرا …؟!

( به نظرتون این که این بالا گفتم خاطره بود؟!، بگذریم بقیش رو بخونید!!! )

اما چی شد از نشان هات کوئیر لینک به اینجا رسیدم. به نظرم یکی از حلقه های گم شده پویا کردن وبلاگ ها همین نشانه و یا بهتر بگم قدری رقابتی کردن فضا است
بگذارید نمونه ای بی پرده بگم. یک روز وبلاگی راه افتاد به اسم مورچه. قلم بلاگر قوی بود ولی عین پسر که به فرداش اعتمادی نیست، نشد به فردای مورچه هم اعتماد کرد و بعد از چند پست کنار رفت و حالا گویا فقط برای چراغ می نویسه.
این وبلاگ که راه افتاد یک دفعه گل از گل خانه هنری ها شکفت و گویا انقلابی شده باشه تک تک پست های مورچه رو روی خانه هنر قرار دادند. برای خیلی ها این سئوال شد که چرا مورچه صاحب چنین حقی شده در صورتی که همون موقع وبلاگهایی با نگارهای زیبایی همچون نگاره های مورچه بود.

من نباید به این سئوال جواب بدم و این لینکستان هان که باید بگن چرا اجازه می دن بی طرفی و استقلالشون! زیر سئوال بره ولی این رو برای این گفتم تا بدونین همین توی ذوق زدن ها هم کم تاثیر نداشت و یکی رو بی دلیل! بالا بردن و به دیگری توجه نکردن شاید یکی از بزرگترین عوامل رخوت الان باشه. و فکر می کنم اگر همین نشان دادن ها و درج مطلب ها درست و با توجه به محتوا انجام بشه می تونه موجب رقابت بشه و رقابت یعنی بهتر شدن و فعال شدن، که ما به هردوشون نیاز داریم.

اما برای اینکه بدونید نمی خوام یک نقد یک طرفه کرده باشم پیشنهادی هم برای رفع مشکل دارم و اون اینه:

مثلا اگر خانه هنر هر هفته یک یا چند نگاره رو به عنوان نگاره های منتخب انتخاب کنه و نشر بده و یا به صورتی لینک خاصی! براشون قائل بشه ( ولی به شرطی که معیارهاش رو در انتخاب اعلام کنه و ثابت نگه داره ) آیا نمی تونه به رقابت برای نوشتن مطلبی بهتر ( بنا بر همون معیارهای اعلام شده )و بالا بردن کیفت وبلاگها کمک کنه؟!
یا مثلا اگر کوئیر لینک اعلام کنه وبلاگ هایی با حداقل فلان! عدد به روز کردن در هفته رو حائز نشان (!HOT) خواهد دونست آیا به بالا بردن کمیت ( که به نظرم به این هم نیاز فراوانی داریم ) کمک نخواهد کرد؟!

(امیدوارم فقط بر پیشنهاد و دلسوزی بگیرید نه عناد و راه حل هایی هم که گفتم رو بررسی کنید. )

اما در انتها یک پیشنهاد دارم برای کسی که می خواد طرحی نو ارائه کنه برای راه اندازی مکان مرجع دیگری، این پیشنهاد در اصل بر گرفته از کار وبلاگ « مکانی برای با هم بودن » ( که نمی دونم چرا هنوز خبری از پسر توی پست هاش نیست! )هستش و اینه که وبلاگی تاسیس بشه که هر هفته به جای لینک به یک یا چند مطلب از وبلاگ ها،
یک مطلب برگزیده از هر وبلاگ رو در خودش قرار بده و اینطوری مرجعی درست خواهد شد از بهترین مطالب هفته دگرباشان و درنهایت مرجعی برای بهترین ها. البته به نظرم این پیشنهاد می تونه برای دمیدن روح تازه ای در لینکستان های کنونی هم موثر باشه ولی باید معیارهای خوب بودن و برتر بودن در چنین جایی برای همه مشخص باشه تا کاری هدفدار انجام بشه و این شاید کار ساده ای نباشه هرچند به نظرم طرحی جالبه که ای کاش خودم می تونستم انجامش بدم و امیدوارم کسی پیدا بشه و انجامش بده.

~ با 4pesar در سپتامبر 30, 2007.